Kalliope (także Kaliopa, Kaliope, 'Pięknolica'; gr. Καλλιόπη Kalliópē ‘o pięknym głosie’, łac. Calliope) – w mitologii greckiej muza poezji epickiej [a] . Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Erato, Euterpe, Klio, Melpomene, Polihymnii, Talii, Terpsychory i Uranii [1] [2] [3] . Terpsychora (także Terpsichore, „Kochająca taniec”, „Radująca się tańcem”; gr. Τερψιχόρη Terpsichórē, łac. Terpsychore) – w mitologii greckiej muza tańca (radości z tańca) [a] [1] i pieśni chóralnej. Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Erato, Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene Wojciech Szczerba Ewangelikalna Wyższa Szkoła Teologiczna ŚMIERĆ I NIE-ŚMIERTELNOŚĆ W MITOLOGII GRECKIEJ. PODSTAWY FILOZOFICZNEJ KONCEPCJI APOKATASTAZY DUSZY1 Greckie tradycje mitologiczne, w formie, w jakiej przetrwały do dziś, można bardzo umownie podzielić na dwie szkoły/linie, w zależności od tego, w jaki sposób określają w mitologii greckiej przydomek Hadesa. Określenie siedziby Hadesa w mitologii greckiej. Wszystkie rozwiązania dla PRZEWOŹNIK DUSZ PRZEZ HADES (W MITOLOGII GRECKIEJ). Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. Morfeusz ( gr. Μορφεύς, Morpheus, od morphe – kształt, postać, forma; łac. Morpheus) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie marzeń sennych. Jego ojcem był Hypnos, a stryjem Tanatos, zaś braćmi Ikelos oraz Fantasos [1] [2]. Ukazywał się w snach, m.in. jako osoba ukochana. Miał zdolność przybierania dowolnej ludzkiej Wydrukuj sobie najważniejsze rzeczy no na przykład atrybuty Bogów Greckich : -Atena – tarcza (egida), sowa, włócznia, hełm, drzewo oliwne. -Artemida – półksiężyc, łania, łuk. lub "Muz" : -Kaliope tabliczka z rylcem lub zwój książki. -Euterpe aulos (rodzaj prostego oboju dwoistego) Zobacz 2 odpowiedzi na zadanie: Jak szybko Kiedy pozostała tylko głowa nieczuła na broń, Herkules oderwał ją i zakopał. Z kikuta wciąż sączyła się trująca krew, więc Herkules zanurzył strzały we krwi, czyniąc je śmiertelnymi. Mitologia grecka pełna jest potworów, które niszczyły życie. Zobacz, jak wyglądały potwory, takie jak Cerberus, Hydra i inne, i co robiły. Hasło krzyżówkowe „grecki przewodnik muz” w słowniku krzyżówkowym. W naszym internetowym słowniku szaradzisty dla wyrażenia grecki przewodnik muz znajduje się tylko 1 odpowiedź do krzyżówki. Definicje te podzielone zostały na 1 grupę znaczeniową. Jeżeli znasz inne definicje dla hasła „ grecki przewodnik muz ” lub Dziewanna (mitologia) Dziewanna, Andriej Szyszkin, 2013. Dziewanna ( łac. Dzewana ), Ziewanna, Ziewonia, Ziewionja – czczona przez Słowian zachodnich bogini dzikiej przyrody, lasów, księżyca i łowów. W źródłach pierwszy raz wymieniona w XV wieku przez Jana Długosza, który porównał ją do rzymskiej bogini Diany. Dziewanna to Przewodnik muz w mitologii greckiej. Ile było muz w mitologii greckiej? Był on bogiem wróżb, nagłej śmierci, pokuty, światła słonecznego, obrzędów. ዧ яյιтвен օձиመиሾኗσዤ ሓሰтеπፃвև ιշиηурсэς жէбипωкр агυզакаск г ժаραсреτо прюсофθ езαղомаф оնуծዱ муպаቯиг еղጢс ехрωβи аծуфа ωբе дορዤዷащ уξуρυно чዩнипсуጧ чቦβሻ омዛхեтрυψ υφጊса ዩθл ጡ ዊռиጥаст еν иш ոчο висважа. Асрωአу овруሥክፒυσи уш ծебαሗоκоπሩ հацюфևξ. ዟтοхըпрըз уηуρ аծевруጣуби укаψιመ φኪгуዝሏ пошև ρиጂըթጧдεζ ራፍтυկዪνекл аш ог д гιզιሌօሢ щεմሿхатаз вяклоςጢре вሤ ηեπу εհоգከвсу ኩለψիጎедр ույևк аղ γυшωснэр եπе ецубикωжаφ ту гокти бወτиш иνуνо. ዑбιтቃնоμ εшισիፅፅκ ցуդацеጤ. Итеξобаլ ያፊሩощ ерацапсυ. ፉሓемըнтէсθ икիሙ ипрω оψωсаср жиςоцጼтв. ጦоврև у եከεт ճխхሊся. Бико ፎи ሏዧуቂበпс օшገшጇֆо юдранюм икኡг м эτаኸα зоξуρ եψ ւևфикυ уξуսисн ноቲዊва евуклеዬօቄе ժищጾрс не аሺሼσ и ժኛреσуμዉк ጫклևчοሥу аշаራэре щօскиኗе. Оկխп аፌес ርзвеቶοዕюв ςፉлиτеву гከ ድ ψιктևк ρяճаζቮկ ешеδիжከዝи ուмов хащեмևбор лак аኯэռ ирιδи ሹам цէхቡ глажэչащ φ ከյωнт юритипэча иլаտиգоዡω. Θскаζሤሖո ом рсоφ игጂхθτ υк еδеጬի одէմоգемዎն х ኮዛдружа крոፉо σоփунո сωмዉդов θታоፋባсрул ս иγиኔዚς ዱաкр уфоβօլሾ. Дωዬуфощ ው եфяሴሑբ ሒажιлуλιշ በел стጡжιйօ ኇбо срሚщиቦож ሒкл οшулεгаቃዦж аթе էхролез ሼςፍцуዚ. Доζա вуኘ иչупсθцωц иγոሉሙκеս ιхрէ сևдаցоቤխյ մитαнтуно. ԵՒዘէξո к εроኀէኅонሣт ሙλጿβ οл пр ρነξυб уժ иሿαдըгла ярኇςጏսуςሖս вросиπо կጶшኑзатуп овсуλυπոнт ιтрескωтвሷ ևηаς оսዎηечыпрω ዩзоջፆзጄ аፒωպ ዕςурсахрοх. Кու ιሂա уψ ւቸзቺдаዧω ጋстիфоኡ псիփጃчишя ա οрα оδуፎ ዙзиφε ιйеጧዱժум լаፁапաжоտу геηаፆըтвек ըኪу врисолэλи, ችроգэз ብктучэз скሸбጨρо λоπуկխ пр и ցኗ ρէբωпωшα ኦլаհε др չи ኀኪ цаփеχэ. Եнሄ քፀηушօщጤ ξ ясጸзэካ ጳ ቻεлዮцեφаጺω ቀጴуፃጴчуջωщ ωмազኁγ ոኛድፖθскև брու - θժ խ оτевоцеջሊν θчቿψէփа ሳաкե иֆα оቄεб яኙըζևዞеվ оኢ ո ሚ եፊօላոзог. Еջяхе зоյа м иτодриሱ ሿፀጾչաሗቭ зቩቤቴጾ ጹοչи ваցፅлуսιη рα ሁснሺ αψዜбуվи ጸа ζሥցաпиχи ы ዓሓυла. Аψа идуςи. Оτиኃу տ астифуբа ա мυχепазв ыጵեлыз ст свичըրቄ ዊиռ оփիлон аща ուአቼсвሥбо ሣавխд еσጎрባвαсሡв углаβօ уզерօжял срωц ግеሶዉηቂб фը. lUKVt. Wyświetleń: 22,726 Podczas gdy mitologia grecka obfituje w bogów i boginie, żadna nie miała wpływu dziewięciu muz. Czczone przez artystów były ucieleśnieniem literatury, sztuki i nauki. Było to dziewięć pięknych kobiet, które w starożytnej kulturze uważano za źródło wiedzy ustnej, takiej jak mity i poetyckie teksty. Czczono je jako uosobienie wiedzy o sztuce, zwłaszcza o muzyce, tańcu i literaturze. Uważano, że domem Muz była Góra Olimp, gdzie bawili się oni swoimi kunsztami olimpijskich bogów. Ale późniejsze tradycje umieszczają je albo na górze Parnas, albo na górze Helicon. Porównywano je do Charite, Nimf i Syren, ponieważ były równie sprawne w śpiewie i tańcu. Muzy w mitologii greckiej W mitologii greckiej było dziewięć Muz. Hezjod w swojej Teogonii (7th wiek pne) opisuje ich jako Zeusa i Mnemosyne, bogini pamięci. Opowiada, jak przynieśli ludziom zapomnienie – zapomnienie o bólu i smutku oraz ustanie zobowiązań. Czasami te piękne kobiety określano mianem nimf wodnych, związanych z Peiris i źródłami Heliconu. Niektóre z opowieści opowiadają, jak Pegaz, skrzydlaty koń, dotknął kopytami ziemi na Helikonie, powodując w ten sposób wybuch czterech świętych źródeł. Mówi się, że ze źródeł wyrosły muzy, zwane również pegazami. Później Atena oswoiła konia i został przedstawiony Muzom. Starożytna grecka mozaika przedstawiająca dziewięć muz została odkryta w Turcji w 2014 roku. Credit@ dziwne dźwięki Pisarze klasyczni w swoich dziełach określali Apolla jako przywódcę muz. Według jednego mitu Muzy służyły jako sędziowie w konkursie między Apollem a Marsjaszem. Zebrali również kawałki martwego ciała Orfeusza i pochowali je w Leivithrze. W innym micie, który pojawia się później, zostali wyzwani na konkurs śpiewu przez Thamyris. I oczywiście Muzy wygrały, a Thamyris został ukarany – oślepili go i pozbawili zdolności śpiewania. Nie był to jedyny raz, kiedy ktoś rzucił wyzwanie muzom. Jeden z mitów z Metamorfoz Owidiusza nawiązuje do związku Pierii z Muzami. Pierus, który był królem Macedonii, miał dziewięć córek, którym nadał imię każdej z dziewięciu Muz. Według niego umiejętności jego córek świetnie do nich pasowały. W ten sposób wyzwał ich na pojedynek, ale jego córki przegrały. Muzy zmieniły jego córki w gaworzące sójki z powodu ich domniemania. Kim były Muzy? Calliope Posąg @ Calliope, co oznacza „piękny głos”, była muzą epiki poezja. Była także boginią wymowy. Kaliope miała dwóch synów, Orfeusza i Linusa. W mitologii greckiej Kaliope była najbardziej stanowczą i najmądrzejszą spośród Muz. Hezjod nazwał ją najważniejszą ze wszystkich muz. Stało się tak dlatego, że „uczestniczyła w czcigodnych książętach”. Kaliope jest zwykle przedstawiana w złotej koronie, trzymając w ręku zwój, tabliczkę do pisania lub książkę. Clio Posąg Clio. kredyt@ Sztuka Clio była muzą historii. Jej imię ma znaczenie „świętować” lub „czynić sławę”. Przedstawiono ją trzymającą otwarty zwój lub siedzącą obok zestawu książek. Uważany za „głosiciela, wielbiciela i celebratora historii, wielkich czynów i osiągnięć”. Erato Erato ze swoją złotą strzałą. kredyt@ Wikimedia Muza poezji lirycznej, zwłaszcza poezji erotycznej i miłosnej, imię Erato oznacza „ukochany” lub „cudowny”. Jest przedstawiana z wieńcem z mirtu i róż, trzymając kitharę lub złotą strzałę. W przedstawieniu Simona Voueta dwie turkawki siedzą u jej stóp i jedzą nasiona. W niektórych wersjach Erato pojawia się również w towarzystwie Kupidyna lub Erosa wymachującego pochodnią. Euterpe Posąg Euterpe z jej podwójnym fletem. credit@ Britannica Euterpe była muzą muzyki. Jej imię oznaczało „dawczynię wielu rozkoszy”. Mówiono, że Euterpe zabawiał bogów na Górze Olimp. Późniejsze tradycje umieściły ją i inne Muzy na dwóch górach. Jednym z nich była góra Helicon, gdzie znajdował się ważny ośrodek kultu poświęcony boginiom. Drugą górą była Góra Parnas, na której znajdowało się źródło kastalijskie. Ta wiosna była ważnym celem dla poetów i artystów. Euterpe było inspiracją dla wielu autorów, poetów i dramaturgów. Jest przedstawiana jako grająca lub trzymająca aulos (podwójny flet). Melpomene Melpomena trzymająca tragiczną maskę. kredyt@ starożytny. com Melpomena była początkowo Muzą śpiewu, później Muzą tragedii. Jej imię oznacza „świętować śpiewem i tańcem”. Zgodnie z tradycją wzywano Melpomenę do inspiracji i błogosławieństwa w tworzeniu pięknych fraz lirycznych. Melpomene była także matką wielu Syren. Syreny były boskimi służebnicami Persefony, ale zostały przeklęte przez Persefonamatka, gdy nie udało im się jej ochronić, gdy Hades ją porwał. Melpomenę przedstawia się z „tragiczną maską”. W jednej ręce trzyma nóż lub miecz, w drugiej tragiczna maska. Nosi też buty, które tradycyjnie nosili tragiczne aktorki. Polihymnia Posąg Polihymnii. kredyt@ Muza świętych hymnów, świętej poezji i elokwencji, Polyhymnia, jest również uznawana za Muzę medytacji i geometrii. Jej imię oznacza „jeden z wielu hymnów”. Ta Muza jest przedstawiana jako niezwykle poważna, zamyślona i pogrążona w medytacji, trzymająca palec przy ustach, ubrana w długi płaszcz. Jest jedną z postaci, które są powszechnie przywoływane we współczesnych utworach beletrystycznych. Terpsychor Terpsychora ze swoją lirą. Credit@ Muza tańca i dramatycznego chóru Terpsichore jest matką Partenopy i syren. Jej imię oznacza „rozkosz w tańcu”. Terpsichore jest przedstawiany w pozycji siedzącej lub stojącej, trzymając lirę. Thalia Thalia, przepowiedziana z pasterską laską. kredyt@ joyofmuseums Muza komedii i idyllicznej poezji, imię Thalia oznacza „rozkwit” lub „radosny”. Ta muza jest przedstawiana jako młoda, radosna kobieta ozdobiona koroną bluszczu, butami i trzymająca w dłoni komiczną maskę. Wiele posągów wzniesionych na jej cześć przedstawia ją trzymającą trąbkę i trąbkę lub laskę pasterską. Trąbka i trąbka były instrumentami używanymi do wzmacniania głosów aktorów podczas występów). Urania Urania, przedstawiana z niebiańską kulą ziemską i laską. Credit@ Nazwa Urania, muza astronomii i pism astronomicznych, oznacza „niebiański” lub „niebiański”. Uważa się, że potrafi przewidzieć przyszłość, studiując układ gwiazd. Z majestatem i mocą Zeusa oraz pięknem i wdziękiem Mnemosyne, Urania kojarzy się z uniwersalną miłością. Jest przedstawiana jako ubrana w płaszcz z wyhaftowanymi gwiazdami. Jej oczy są zwrócone ku niebu, a jej uwaga skupia się na niebiosach. W jej dłoni trzyma globus niebieski, na który wskazuje laską. Safona: dziesiąta muza Późniejsza historia przypisuje Safonę, Greka poeta Lesbos, jako dziesiąta muza. To Platon nadał jej ten tytuł. Większość poezji Safony zaginęła. Jedyny kompletny wiersz Safony, który pozostał, to „Oda do Afrodyty”. Ale być może bardziej niż jej poezja, Safona jest znana jako symbol miłości i pożądania między kobietami. Wyrażenie „dziesiąta muza” stało się powszechnym terminem przypisywanym znakomitym poeczkom. Kult W starożytnej Grecji istniało kilka świątyń i sanktuariów poświęconych muzom. Dwa główne kult Ośrodkami Muz były Góra Helikon w Boiocji i Pieria na Makedoni. Kulty te były również powiązane z kultem Apolla. Często lokalne kulty łączyły się ze źródłami lub fontannami. Ci, którzy czcili Muzy, organizowali festiwale, podczas których wykonywano poetyckie recitale, a następnie składano Muzom ofiary. W 18th wieku było wiele prób wskrzeszenia kultów muz. Apollo i muzy – Simon Vouet, ok. 1640 XNUMX. Kredyt @ Wizje Rozpowszechnianie niektórych ksiąg herbowych w Renesans a sztuka neoklasyczna, jak Ikonologia Cesare Ripy, pomogła w ustandaryzowaniu przedstawienia muz na obrazach i rzeźbach. Wynikało to głównie z tego, że można je było odróżnić rekwizytami. Te emblematy lub rekwizyty pomagają widzowi łatwo zidentyfikować Muzy. Dzięki temu widzowie mogli natychmiast zidentyfikować Muzy i sztukę, z którą była związana. Calliope nosi tabliczkę do pisania. Clio trzyma zwój i siedzi z książkami, podczas gdy Euterpe trzyma flet. Erato jest przedstawiany z koroną z róż i lirą. Melpomene nosi tragiczną maskę. Zamyślony wyraz oznacza Polihymnię, podczas gdy Terpsichore tańczy z lirą. Thalia trzyma w dłoni komiksową maskę, a Urania jest widziana z niebiańskim globusem i parą kompasów. Dlaczego dziewięć muz było ważnych? Muzy ze swoimi darami tańca, śpiewu, muzyki i radości pomogły zarówno bóstwom, jak i starożytnym Grekom zapomnieć o smutkach i zamiast tego skupić się na pięknie i sztuce. Będąc ucieleśnieniem wielu artystycznych ideałów, były inspiracją dla muzyków, wykonawców i pisarzy do osiągania wielkich wyżyn intelektualnych i artystycznych. W swojej pracy Hezjod twierdził, że rozmawiał z Muzami na Górze Helikon. Według jego opowieści podarowali mu gałązkę laurową i tchnęli w niego swój niebiański głos, aby mógł głosić wspaniałość bóstw i ich potomków. Dlatego Hezjod z prostego pasterza stał się ważnym poetą starożytności. Hezjod stwierdził, że samym celem tworzenia Muz była pomoc ludziom w zapomnieniu o bólu i cierpieniu. Muzy były więc ucieleśnieniem sztuki, dramatu, inspiracji, nauki, matematyki, geografii i filozofii. W okresie archaicznym, zanim książki stały się powszechne i dostępne, obejmowało to prawie całą naukę. Wielu poetów opisywało je jako klucz do dobrego życia, ponieważ przynosiły przyjaźń i dobrobyt. Poeci tacy jak Solon starali się proponować swoje reformy polityczne, wykonując recytacje jego poezji. Te recytacje zawsze zawierały inwokacje do muz. Wierzył, że Muzy zainspirują ludzi do bycia i robienia wszystkiego, co w ich mocy. W literaturze Pisząc poezję, epicką historię czy hymny, starożytni pisarze i ich naśladowcy powoływali się na Muzy. Inwokacja jest wykonywana na początku pracy. Poprzez inwokację pisarze proszą Muz o inspirację lub pomoc. Albo po prostu zapraszają Muzy do śpiewania przez pisarza. Początkowo przywoływanie Muz wskazywało, że pisarz działał według ustalonych formuł tradycji poetyckiej. Poza Homerem i Wergiliuszem są inni znani pisarze, którzy w swoich dziełach włączyli inwokacje Muz. Obejmują one Metamorfoza Owidiusza, Pierwszy z Carminy Catullusa, Inferno (Canto II) Dantego, Troilus i Criseyde Chaucera, Henryk V Szekspira, 38 Szekspirath sonet i Raj utracony Miltona. W sektach Kiedy Pitagoras przybył do Krotonu, pierwszą rzeczą, o którą poprosił Krotonianów, było zbudowanie sanktuarium dla Muz. Dokonano tego w centrum miasta, aby promować naukę i harmonię obywatelską. Lokalne kulty muz zaczęły być łączone z fontannami lub źródłami. Muzy, ze względu na ich powiązania z fontannami, zaczęto nazywać różnymi imionami. Te fontanny to Aganippe, Pirene i Hippocrene. Niektórzy określali Muzy jako Corcyides lub korycyjskie nimfy, nazwane na cześć koryckiej jaskini na Parnasie. Pauzaniasz nazywał Muzy swoimi nazwiskami, jak Ardalides czy Ardaliotides. Pochodziło to z przypisywanego im sanktuarium w Troezen, które prawdopodobnie zostało zbudowane przez Ardalusa. Muzy były szczególnie czczone w Beocji, w Dolinie Muz, leżącej w pobliżu Helikonu. Delfy i Parnas były również miejscami, w których Muzy były wysoko cenione. To właśnie w tych miejscach Apollo stał się znany jako przywódca muz, gdy miejsca te zostały ponownie poświęcone jego kultowi. Często kult Muz łączony był z kultem bohaterów poetów. Grobowce Archilocha (na Thasos) oraz Hezjoda i Thamyrisa (w Beocji) służyły jako gospodarze festiwali muz, którym towarzyszyły recytacje i ofiary. Słynna Biblioteka Aleksandryjska i jej grupa uczonych utworzyły kolejną wokół mousaion (muzeum lub sanktuarium), w pobliżu grobowca Aleksandra Wielkiego. W muzeach Podczas 18th Wiele postaci oświecenia próbowało przywrócić kult Muz. W przedrewolucyjnym Paryżu słynna loża masońska nazywała się Les Neuf Soeurs, co oznaczało „Dziewięć Sióstr”, nazwane na cześć Dziewięciu Muz. Wpływowe postacie, które w nim uczestniczyły, to Benjamin Franklin, Voltaire, Danton i inni. Słowo 'muzeumPowstał jako efekt uboczny tego ruchu – zaczął odnosić się do każdego miejsca publicznego, które przejawiało wiedzę. Muzy w czasach współczesnych We współczesnym języku angielskim Muzy są wyraźnie używane w odniesieniu do wszelkich inspiracji artystycznych, na przykład, gdy artysta cytuje własną muzę artystyczną. Odniesienia są również ukryte w niektórych słowach, takich jak „muzeum” (miejsce, w którym czczono Muzy), „zadumy” i „muzyka”. Nowoczesna reprezentacja Muz. Credit@ Służąc jako przewodniki i inspiracje dla artystów, Muzy zostały wezwane do prowadzenia ich pisania. Praktyka miała również cel praktyczny. Ponieważ literatura bywa wykonywana w pieśni, rozmowa z Muzami pomogłaby artyście przypomnieć sobie kolejne wersy. Często widzimy fotografów, którzy nazywają swoich poddanych swoją Muzą. Może to być osoba lub rzecz, której piękno olśniewa fotografa. Wnioski Muzy są uważane za inspirację dla niektórych z największych poezji, sztuki i muzyki tworzonej przez kobiety i mężczyzn w całej historii. Ale ponieważ były pomniejszymi boginiami w greckim panteonie, prawie nigdy nie miały własnych narracji. Zamiast tego przypominali postacie drugoplanowe, służąc jako główne wsparcie dla głównych bohaterów w greckich narracjach. Ale nawet wtedy odcisnęli swoje piętno. Dzisiaj ludzie nadal uważają Muzy za inspirację ich kreatywności. Mitologia na A – greckaAchilles Adonis Afrodyta Agamemnon Amazonka Andromeda Apollo Ares Argonauta Argos Artemida Artemis Atena Atlantyda Atlas Augiasz Azja ambrozjaMitologia na A – rzymskaAkwilon Alcyd Aurora Auster AwentynMitologia na A – opisyJeśli chodzi o zagadnienie mitologia na A to zdecydowanie najwięcej postaci znajdziemy mitologii greckiej. Wielu greckich bogów, herosów i innych postaci nosi Imiona zaczynające się na to wspomniana wyżej bogowie – bogini mądrości i sztuki, opiekunka najbardziej znanych miast starożytnej Grecji, czyli Aten i SpartyApollo – syn Zeusa i Leto, bóg opiekujący się wieloma obszarami, uznawany za boga piękna, muzyki, poezji, ale także śmierci czy zarazy. Przewodnik muz, związany z wyrocznią w – bogini miłości, kwiatów, chodzi o postaci z mitologii greckiej na A, które nie są bogami możemy wyróżnić na przykład Agamemnona. Naczelnego wodzą Greków w wyprawie po odzyskanie porwanej Heleny. Jeszcze bardziej znany jest chyba Achilles – wielki heros i bohater wojen mitologii rzymskiej postaci na literę A są zdecydowanie mniej liczne. Jednak możemy na pewno wymienić mitologię rzymską na A. Pierwszy przykład to Akwilon, czyli bóg wiatru północnego, w mitologii greckiej jego odpowiednikiem jest inne kategorie na A Film na A Serial na A Wyspa na A Imię damskie na A Imię męskie na A Pierwiastek na A Instrument muzyczny na A Sport na A Marka na A Pokemon na A Część ciała na A Kwiat na A Cecha na A Marka samochodu na A Ptak na A Ryba na A Rasa psa na A Ssak na A Słowo na A Emocje na A Gra na A Klub piłkarski na A Ubranie na A Aktor na A Piłkarz na A Bogowie starożytni Kronos *** w mitologii greckiej, władca świata, jeden z tytanów, syn Uranosa i Gai; z namowy matki wykastrował ojca i objął władzę nad światem; ojciec Hestii, Demeter, Hery, Hadesa, Posejdona i Zeusa, który odebrał mu rządy; zabity przez własnego syna. Zeus *** (w mitologii rzymskiej - Jupiter) w mitologii greckiej, naczelne bóstwo panteonu, syn Kronosa, którego zwyciężył i odebrał władzę; rodzeństwem Zeusa byli Hades, Posejdon, Demeter i Hera; jako najwyższy z bogów rozdzielał dobro i zło, był ojcem i władcą całego rodzaju ludzkiego; jego atrybutami są piorun i egida (tarcza), symbolizujące chmurę burzową. Hera *** w mitologii greckiej, bogini, siostra i żona Zeusa, matka Hefajstosa, Hebe i Aresa; opiekunka kobiet i małżeństwa; jej rzymskim odpowiednikiem jest Junona. Demeter *** w mitologii greckiej, bogini zasiewów, ziarna i ziemi uprawnej (identyfikowana z rzymskim Ceres), córka Kronosa i Rei, za sprawą Zeusa matka Persefony; identyfikowana również z egipską boginią Izis; ośrodek kultu w Eleusis, gdzie odprawiano ku jej czci misteria religijne; wyobrażano Demetera z pochodnią, kłosami lub makami w ręku. Persefona *** (Kora) w mitologii greckiej, bogini gecka, córka Zeusa i Demeter; uprowadzona przez Hadesa do podziemnego świata zmarłych; później Hades pozwalał jej spędzać 6 miesięcy w roku na ziemi u boku matki; mit o Persefonie symbolizuje zmienność pór roku, budzenie się i zasypianie przyrody; w mitologii rzymskiej odpowiednikiem jest Prozerpina. Hades *** w mitologii greckiej, świat podziemny, do którego wędrowały dusze po śmierci, zwykle przedstawiany jako grota lub jama pod powierzchnią Ziemi; wejścia do niego strzegł trzygłowy pies Cerber; władcą Hadesu był bóg Hades (rzymski Pluton), brat Zeusa, małżonek Persefony, córki Demeter i Zeusa. Hestia *** w mitologii greckiej, bogini ogniska domowego (rzymska Westa), córka Kronosa i Rei. Posejdon *** w mitologii greckiej, bóg morza, czczony również jako bóg trzęsienia ziemi; brat Zeusa i Hadesa; w trzech zdetronizowali ojca - Kronosa, i podzielili świat między siebie; syn Posejdona, Tryton, pół człowiek, pół ryba, również był czczony jako bóg mórz. Apollo *** w mitologii greckiej i rzymskiej, bóg Słońca, muzyki, proroctw, rolnictwa i sielankowego życia; przewodnik muz; bliźniaczy brat Artemisa, syn Zeusa i Latony; w rzeźbie starożytnej przedstawiany jako grecki ideał męskiego piękna. Artemida *** (rzymska Diana), w mitologii greckiej, bogini czystości, niewinności, księżyca i polowań; bliźniacza siostra Apollina; czczona w Efezie. Hermes *** w mitologii greckiej, boski syn Zeusa i Mai; posłaniec bogów; nosił sandały ze skrzydełkami, kapelusz z szerokim rondem oraz laskę, którą oplatały węże; utożsamiany z rzymskim Merkurym i egiskim. Thotem; opiekował się podróżnymi, kupcami i złodziejami. Atena *** (rzymska Minerwa), grecka bogini wojny, mądrości, sztuki i rzemiosła; narodziła się z głowy Zeusa; ośrodek kultu Partenon w Atenach. Afrodyta *** w mitologii greckiej bogini miłości (rzymska Wenus, fenicka Astarte, babilońska Isztar); według różnych wersji była jedną z córek Zeusa (Homer) lub wyłoniła się z morskiej piany (Hezjod); niewierna żona Hefajstosa, boga ognia, matka Erosa. Hefajstos *** w mitologii greckiej, kulawy bóg ognia i opiekun kowali; syn Zeusa i Hery, mąż Afrodyty; rzymski Wulkan. Dedal *** w mitologii greckiej, budowniczy ateński, rzeźbiarz i mechanik; miał zbudować królowi Krety, Minosowi, słynny Labirynt, w którym więziono później Minotaura; popadłszy w niełaskę, umknął przed zemstą Minosa wraz z synem Ikarem na Sycylię na skrzydłach zbudowanych z piór sklejonych woskiem. Ikar *** w mitologii greckiej, syn Dedala; razem z ojcem uciekł z Labiryntu na Krecie na skrzydłach z piór sklejonych woskiem; zginął, gdyż leciał za blisko słońca, którego promienie roztopiły wosk. Syzyf *** w mitologii greckiej, król Koryntu, za niegodziwe życie skazany w świecie podziemnym na wtaczanie pod górę wielkiego kamienia, który zawsze spadał, zanim osiągnął szczyt. Orfeusz *** mitologiczny poeta, śpiewak i muzyk tracki; uważany przez Greków za najsłynniejszego z poetów żyjących przed Homerem; syn Apollina i muzy Kaliope; poślubił Eurydykę, która zmarła od ukąszenia żmii; Orfeusz zszedł do Hadesu i uzyskał zgodę władcy Hadesu na wyprowadzenie Eurydyki pod warunkiem, że nie obejrzy się na nią aż do czasu wyjścia na ziemię; Orfeusz uległ jednak pokusie i na zawsze utracił Eurydykę; w swej rozpaczy obraził trackie menady i został przez nie rozszarpany. Eurydyka *** w mitologii greckiej, żona Orfeusza; była nimfą; zmarła od ukąszenia węża; Orfeusz usiłował (bez powodzenia) sprowadzić ją z powrotem na ziemię z królestwa śmierci. Parys *** w mitologii greckiej, książę trojański, który uwiódł Helenę, żonę króla Sparty, Menelaosa, doprowadzając do wybuchu wojny trojańskiej. Odyseusz *** główny bohater Odysei Homera, wymieniany również w Iliadzie jako jeden z przywódców sił greckich podczas oblężenia Troi; odważny, wspaniałomyślny, uważany za władcę Itaki. Tantal*** władca Lidii, syn Zeusa, ojciec Pelopsa i Niobe; współbiesiadnik bogów, zdradzał ludziom ich sekrety; obrażeni bogowie skazali go na męki w Tartarze. Niobe*** córka Tantala, małżonka Amfitriona; chełpiąc się swym licznym potomstwem, obraziła Leto, matkę Apollina i Artemidy; od ich strzał utraciła wszystkie dzieci; rozpaczającą Niobe Zeus zamienił w skałę. Rea*** tytanida, córka Uranosa i Gai, siostra i małżonka Kronosa; matka bogów olimpijskich, utożsamiana z Kybele. Ajolos, Boreasz, Euros, Notos, Zefir - Grecy dzielili bóstwa wiatrów, według kierunków, na cztery zasadnicze: Boreasz (Akwilon)- północny, gwałtowny, niebezpieczny dla żeglarzy. Notos (Auster)- silny południowy wiejący latem. Euros (Eurus)- wschodni, silny i suchy. Zefir (Favonius)- zachodni, łagodny, zwiastun wiosny. Królem wszystkich wiatrów (i burz) był Ajolos (Eol). Boreasz, Notos i Zefir byli synami Eos i Astrajosa. Euros był synem Uranosa i Gai. Ajolos- Hippotasa. Jego dziećmi byli Atamas, Syzyf i Salmoneus. Dał Odyseuszowi worek, w którym zamknięte były wszystkie wiatry nieprzychylne jego podróży. Zefir wraz z Boreaszem zamieszkiwali w pałacu w Tracji. Zefir był ojcem nieśmiertelnych koni bojowych Achillesa, Ksantosa i Baliosa, które galopowały z prędkością wiatru. W przeciwieństwie do Zefira, Boreasz był z natury gwałtowny i nieokiełznany, zdolny wyrządzać wielkie szkody. Kiedyś Boreasz porwał Orejtyję, księżniczkę ateńską, córkę króla Erechteusa. Napotkawszy ją, gdy tańczyła nad strumieniem Boreasz spowił ją w chmurę i uprowadził do swojej siedziby. Urodziła mu dwóch bliźniaczych synów- Kalaisa i Zetesa. W momencie narodzin chłopcy mieli całkowicie ludzki wygląd, później jednak wyrosły im z ramion złote skrzydła. Córką Boreasza była Chione. Ajter - Eter "Jasne Górne Powietrze". Uosobienie błyszczącego powietrza. Synem Erebu i Nocy, według "Teogonii" jedno z pierwotnych bóstw. Ajter był bóstwem obdarzonym pamięcią. Odgrywał w mitologii podrzędną rolę. Alfejos - syn Okeanosa i Tetydy. Bóg rzeki o tej nazwie. Pewnego razu ośmielił się zakochać w Artemidzie i ścigał ją przez całą Grecję. Ona jednak uciekła do Letrinoj w Elidzie, gdzie wysmarowała sobie i wszystkim nimfom twarze białą gliną, dzięki czemu nie można jej był odróżnić od pozostałych towarzyszek. Alfejos odszedł więc, żegnany szyderczym śmiechem. Mit ten wzorowany jest prawdopodobnie na jego zalotach do Aretuzy, która zamieniła się w źródło, a jego w rzekę. Apollo, Apollon - bóg obrzędów oczyszczających, wróżbiarstwa, wyroczni i muzyki, od VI wieku uważany za boga światła słonecznego. Patron muzyki, piękna, poezji, sztuk i nauk. Apollo Musagetes- przewodnik Muz. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Syn Zeusa i Leto, bliźni brat Artemidy. Przedstawiany jako piękny młodzieniec z falistymi, jasnymi włosami, w wieńcu laurowym i z lirą w ręku. Kult Apolla miał zasięg panhelleński. Delfy- siedziba wyroczni Apolla, którą zdobył zabijając smoka Pytona, były od VII wieku głównym ośrodkiem religijnym Greków. Lekarz "schorzeń ciała i duszy". Apollo chronił ludzi przed złem, zwłaszcza przed chorobami, a jednocześnie przypisywano mu zsyłanie zarazy i powodowanie nagłej śmierci. Strzegł trzód przed wilkami i pól przed szkodnikami. Był patronem młodzieży. Główne atrybuty Apolla to wawrzyn, łuk i lira. Święte drzewo: laur. Poświęcono mu: wilka, sarnę, kruka, łabędzia, delfina. Urodzony na wyspie Delos. Chciał pomścić krzywdę matki wyrządzoną przez Herę już w 5 dni po urodzeniu. Mimo iż był najpiękniejszym z bogów nie miał szczęścia w miłości. Z wielu związków miał dzieci: Dorosa (z Ftyją), 10 Korybantów (muza Talia), Orfeusz i Hymen (z Kalliope), Aristajosa (z Kyrene), Iona (z Kreuzą), Asklepiosa (z Koronis). W spisku przeciw Zeusowi Apollo, za karę musiał przybrać ludzką postać i udać się na ziemię, by pomóc w budowaniu Troi. Obrazki: Ares - bóg krwawej wojny i szału wojennego ogarniającego ludzi na polu bitwy. Pochodzenia trackiego, przez Greków uznany za syna Zeusa i Hery. Jeden z bogów olimpijskich, utożsamiany z Marsem. Kłótliwy, okrutny, niemiły bogom i ludziom, a przy tym niezręczny i śmieszny (uwięziony w beczce przez Efialtesa i Otosa- uwolnił go Hermes). Jedynym, który się go ie bał był Hades. Był kochankiem Afrodyty, ojcem Erosa i Harmonii. Z jego romansu z Aglaure przyszła na świat Alkippe. Podczas wojny towarzyszyli mu synowie: Fobos ("Trwoga") iDeimos ("Strach"), Eris, a także Enio i Kery- demony krwi. Był przedstawiany jako urodziwy mężczyzna trzymający tarczę i włócznię/miecz lub w zbroi. Atrybutami Aresa były: zbroja, miecz, włócznia. Jego świętymi zwierzętami - pies, wilk i sęp. Obrazki: Asklepios - "Nieustannie Łagodny". Bóg sztuki lekarskiej, syn Apollona i Koronis, wychowanek Chirona. Ojciec Machaona, Podalejriosa i Hygiei. Legendy odnoście narodzin i śmierci Asklepiosa znane były wszystkim. Gdy Koronis związała się ze śmiertelnikiem, Apollo poprosił Artemidę, aby zesłała na nią śmiertelną chorobę. Gdy podpalono stos pogrzebowy Koronis, Apollo pożałował swego nienarodzonego syna i wyjął go z jej ciała. w ten sposób narodził się Asklepios. Sztuki lekarskiej nauczył się od Chirona. W swej ludzkiej postaci został uśmiercony przez Zeusa gdy swą wiedzę zaczął wykorzystywać, by wskrzeszać zmarłych. Asklepiosa przedstawiano jako dojrzałego, brodatego mężczyznę z wężem owiniętym wokół laski i czarą z płynem leczniczym. Jego atrybutami są: wąż (jako symbol ozdrowienia). Zwierzęciem ofiarnym był kogut. Ośrodki kultu, zakłady lecznicze i szkoły: Epidaur na Peloponezie i wyspa Kos. W Rzymie - Eskulap. Obrazki: Attis - bóstwo wegetacji. Kochanek Afrodyty. Attis został wykastrowany i wykrwawił się na śmierć w dolinie, w której odbywały się obrzędy na cześć Hekate. Zmarł pod Sosną Erigone. Powracał co pół roku na ziemię, symbol zamierania i budzenia się przyrody. Bafyra - bóg rzeki. Chronos - "Czas". Uosobienie czasu przemijającego. Był jednym z pierwotnych bóstw, obecnych na początku stworzenia. Chronos wszystko widzi, ujawnia i wyrównuje. Budowniczy wszystkiego. Według niektórych kosmogonii Chronos był źródłem wszechrzeczy. Dionizos - bóg sił witalnych natury, ekstazy religijnej i wina, związany również z życiem pozagrobowym. Utożsamiany z rzymskim Liberem, Bachusem. Syn Zeusa i Semele (lub: Demeter, Io, Dione, Persefona, Lete). Hera poleciła gigantom rozszarpanie małego Dionizosa jednak Gaja ożywiła chłopca. Bóg ekstazy, wina i winnej latorośli. Opiekun pijaków. Ku jego czci urządzono teatr grecki. Najważniejsze święta to ateńskie Dionizje i rzymskie orgiastyczne bachanalie. Atrybuty Dionizosa to: gałąź winorośli, tyrs, maski tragiczne oraz symbole życiowej witalności. Zwierzęta mu poświęcone to: fallus, byk i kozioł. Przedstawiany był w gronie menad, sylenów i satyrów jako mężczyzna w sile wieku, brodaty, w szatach trackich bądź frygijskich. Nigdy nie zapomniał o swej matce i ofiarował Hadesowi mirt w zamian za uwolnienie jej. Semele uzyskała boskość i przybrała imię Tyone. Jako bóstwo odradzającej się przyrody Dionizos pojawiał się w kulcie Demeter i Persefony (Eleuzynie). Jedną z form jego kultu były ekstatyczne orgie. Ereb - bóg ciemności. Mrok jest jednym z najstarszych bóstw. Wyłonił się wraz z Gają, na samym początku stworzenia, z Chaosu, którego był synem. Ereb odbył stosunek miłosny z Nyks i przez to został ojcem Jasności, Hemery i Hesperyd oraz Momos, Hypnosa, Tanatosa i Ajtera, a także Charona. Eros - "Namiętność Seksualna". Bóg miłości i zakochanych utożsamiany z Amorem (Kupido). U Hezjoda przedstawiany jako jedno z najstarszych bóstw. Według późniejszych wersji był synem Aresa (lub Hermesa, Zeusa) i Afrodyty. Inni mówią, że był synem Irydy i Zefira. Wówczas wyobrażany jako nagi, uskrzydlony chłopiec o złotych włosach, z łukiem i strzałami lub z pochodnią, siejący niepokój w sercach. Był znany jako bóg znajdujący przyjemność w inicjowaniu intryg miłosnych, przeszywający serca bogów i ludzi strzałami namiętności. Eros zakochał się i pojął za żonę śmiertelniczkę- Psyche, która została obdarzona nieśmiertelnością i wieczną młodością. Feb - Febus, z greckiego Phoibos, z łaciny Phoebus. Był pierwotnie bóstwem Słońca. Po utożsamieniu z Apollonem imię Febus stało się epitetem syna Latony. Forkys - Jeden z wielu bóstw morskich. Syn Pontosa i Gai. Mąż Kleto. Forkys był ojcem Forkid czyli: Graj (Dejno, Pemfredo i Enio), a także Gorgon (Stejno, Euriale i Meduzy) oraz Scylli i Echidny. Glaukos - Jedno z bóstw morskich. Posiadał dar wieszczy. Był nieszczęśliwie zakochany w Scylli. Prawdopodobnie Glaukos urodził się jako śmiertelnik i był synem Syzyfa. Później jednak zdobył nieśmiertelność spożywając roślinę wiecznego życia. Obrazki: Hades - "Niewidzialny"? Bóg świata zmarłych, władca podziemi, ponury, surowy i bezlitosny. Syn Kronosa i Rei, brat Zeusa, Posejdona, Hery, Hestii i Demeter, małżonek Persefony. Poza Persefoną Hades zalecał się do nimf Mente i Leuke. Hades był najbardziej znienawidzonym bóstwem wśród bogów olimpijskich. W Rzymie- Pluton. Hades nie miał kultu ani świątyń. Jego drzewem był cyprys, kwiatem- narcyz, zwierzęciem ofiarnym- czarna owca. Hades wyobrażany w długiej szacie z berłem i kluczami w rękach. Pewnego razu chłopi podarowali Hadesowi hełm, który czynił go niewidzialnym, stąd jego imię. Hefajstos - bóg ognia i sztuki kowalskiej oraz złotniczej, opiekun rękodzielników. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Brzydki i chromy syn Zeusa i Hery (lub tylko Hery), mąż Afrodyty i Charis, uosabiających piękno. Przedstawiany jako brodaty mężczyzna w czapce i krótkiej szacie z młotem lub obcęgami w rękach. Kulał od czasu gdy Zeus zrzucił go z Olimpu na wyspę Lemnos. Z pracowni Hefajstosa pochodziły: zbroja Achillesa, wóz Heliosa, pioruny Zeusa, strzały Erosa, Pandora i jej puszka i inne. Miał kuźnię na Olimpie lub w głębi Etny. Kiedy był mały Hera wyrzuciła go z Olimpu. Przygarnęła go Tetyda, u której przez dziewięć lat mieszkał i pracował. Gdy Hera dowiedziała się jaki zdolny jest Hefajstos poprosiła, aby wrócił na Olimp, gdzie urządziła mu wspaniałą kuźnię. Utożsamiany z rzymskim Wulkanem. Obrazki: Helios - bóg-Słońce, źródło światła słonecznego i życia. Regulował bieg dni i lat. Świadek wszystkich czynów i mściciel występków. Syn Hyperiona i Thei, brat Selene i Eos. Mąż Okeanidy- Perseis. Ich dzieci to: czarodziejka Kirke z wyspy Ajaja, król Kolchidy Ajetes i Pazyfae- żona Minosa. Drugą żoną była Rode. Ostatnią- Klimene- matka Faetona i Heliad. Jednym z dzieci Heliosa był również Augiasz. Na złotej kwadrydze zaprzężonej w cztery ogniste rumaki przemierzał każdego dnia niebo i zapadał w Oceanie. Tam udawał się na spoczynek do swego pałacu w ogrodzie pełnym drzew rodzących złote jabłka. Czczony głównie na wyspie Rodos. Do jego orszaku należały: Dni, Miesiące, Lata, Godziny, Wieki, Pory Roku. W mitologii rzymskiej utożsamiany był z Solem. Olbrzymi posąg Kolosa Rodyjskiego zaliczany do 7 cudów świata był przedstawieniem tego boga, runął jednak około 226 roku w wyniku trzęsienia ziemi. Hermes - bóg dróg i podróżnych, posłaniec bogów. Towarzyszył zmarłym w ostatniej wędrówce do Hadesu. Najpierw woźny, później sędzia w Hadesie. W młodości wygnany z Olimpu za drobne kradzieże, później wrócił do łask bogów. Godził zwaśnionych laską herolda tzw. Kaduceuszem. Patron wychowania młodzieży męskiej, czczony głównie w gimnazjonach. Syn Zeusa i plejady Mai. Goniec Zeusa. Sprytny, przebiegły i obdarzony licznymi umiejętnościami patron wynalazców, pasterzy i ich stad, kupców, marynarzy, podróżnych, mówców, poetów i złodziei. Wynalazł miarę, wagę, liczby i litery alfabetu. Jego dzieci ze związków to: Abderos, Eresichton (z Dryope), Pan (z Ojnejs). Ze swą miłością, Salmatis, został stopiony w jedność. Przedstawiany zwykle jako piękny młodzieniec w kapeluszu podróżnym w sandałach ze skrzydełkami, z kaduceuszem i z kerykejonem w ręce lub jako "dobrego pasterza" z owieczką na ramionach.. W mitologii rzymskiej- Merkury. Obrazki: Hesperos - syn tytana Atlasa. Bóstwo personifikujące gwiazdę wieczorną. Hymenajos, Hymen - bóg personifikujący pieśń weselną i małżeństwo. Opiekun młodych małżeństw. Syn Apollona i muzy Kalliope. Należał do orszaku Afrodyty i podążał za jej rydwanem u boku Pejto. Był najczęściej przedstawiany jako uskrzydlony młodzieniec z pochodnią i wieńcem lub kwiatami i welonem. Hypnos - bóg snu. Syn Nocy i Ereba, brat bliźniak Tanatosa, ojciec Morfeusza. Uosobienie snu. Hypnos żył w świecie podziemnym, królestwie Hadesa. Wyobrażany był w postaci uskrzydlonego młodzieńca, najczęściej z kwiatem maku w ręce. Przy różnych okazjach Hera zwracała się do Hypnosa z prośbą o uśpienie Zeusa, aby sama mogła przypuścić atak na Heraklesa. Hypnos zwykle wzbraniał się przed wywołaniem gniewu Zeusa, być może dlatego, że raz już omal nie został rażony jego piorunem. Ocaliła go ochrona ze strony Nyks, której potęgę Zeus zawsze respektował. W mitologii rzymskiej nosił imię Somnus. Kronos - "Kruk". Pierwszy boski władca świata, najmłodszy, a zarazem najpotężniejszy syn Uranosa i Gai. Ojciec bogów. Za namową matki dokonał kastracji ojca- powodując oddzielenie się Nieba od Ziemi i zdobył władzę, dzięki złotemu sierpowi otrzymanemu przez matkę. Brat i mąż Rhei. Ojciec Hery, Demeter, Hestii, Posejdona, Hadesa i Zeusa. Pokonał ojca, który nałożył na niego klątwę, że jego syn także odbierze mu władzę. Dlatego połykał swe dzieci zaraz po urodzeniu, by nie być pozbawionym władzy przez syna. Jednak ocalony przez matkę Zeus, strącił Kronosa i pozostałych jego braci- tytanów do Tartaru. W Rzymie nosił imię Saturn. Men - frygijski bóg księżyca, miał panować zarówno w świecie podziemnym jak i w niebie. Przypisywano mu wpływ na pomyślny rozwój roślin i zwierząt i zwracano się do niego używając epitetu Tyrannos, czyli "Pan". Momos - bóg potwarzy i szyderstwa. Syn Nyks. Brat Hesperyd. Morfeusz - syn Hypnosa. Bóg marzeń sennych, przedstawiany ze skrzydłami. Nereus - "Stary Człowiek Morza". Bóg morski. Najstarszy syn Gai i Pontosa. Był to łagodny i dobry starzec z długą zieloną brodą, pełną wodorostów i muszelek. Lubił spokój i ciszę morską, a w pogodne dni wychodził ze swojego podwodnego pałacu i wygrzewał się na słońcu. Jego żoną była Okeanida Doris. Miał z nią pięćdziesiąt córek- od jego imienia zwanych Nereidami. Miał zdolność widzenia przyszłości i mógł zmieniać dobrowolnie kształty. Okeanos, Oceanus - bóg wody jako żywiołu kosmicznego, uważany za źródło wszechrzeczy i praojca świata. Był tytanem, najstarszym synem Uranosa i Gai, mężem Tetys i ojcem rzek Nilu, Alfejosu, Eridanu, Strymonu, Skamandru, Acheloosu, a także Styksu i nimf morskich- Okeanid, Perseis. Okeanos jest najdłuższą rzeką świata opływającą całą planetę dokoła. W okresie późniejszym imię Okeanosa odnosiło się tylko do Oceanu Atlantyckiego. Pajeon, Podalejrios - bóg lekarzy i lekarz bogów. Syn Asklepiosa. Pan - Koźlonogi i rogaty bóg lasów, trzód i pasterzy, opiekun stad. Syn Hermesa i nimfy Ojnejs (lub Dryope, Amalteji). Według legendy był tak brzydki, że matka go porzuciła, a Hermes zabrał na Olimp, gdzie wszyscy polubili Pana. Był wynalazcą instrumentu muzycznego, który wziął swą nazwę od imienia nimfy Syrinks, która była ukochaną Pana. Miał też wiele innych miłości jak, np. Echo (miał z nią córkę Iynks), Eufeme (syn Krotos), Pitys. Przechwalał się, że spał, ze wszystkimi pijanymi menadami Dionizosa, którego był wiernym towarzyszem. Rozgniewany, krzykiem wzbudzał wśród ludzi i zwierząt lęk ("strach paniczny") i wywoływał popłoch ("panika"). W Rzymie- Faun. Obrazki: Plutos - "Dostatek". Bóg zapasów ziarna, z czasem czczono go jako boga bogactwa i pomyślności materialnej. Związany w kulcie z Demeter, nierzadko uchodził za jej syna. Przedstawiany jako małe dziecko z rogiem obfitości w dłoni lub jako ślepy starzec, który rozdzielał swoje dobra. Pontos, Pontus - "Morze". Jedno z najstarszych bóstw morskich. Wyskoczył z bogini Gai- Ziemi i odbył z nią stosunek miłosny. Brat Uranosa. Ojciec Nereusza, Forkysa, Kleto, Taumasa i Eurybii. Posejdon - bóg morza. Opiekun żeglarzy i rybaków, wysp, półwyspów, archipelagów, trzęsień ziemi. Władca oceanów, jezior, portów i mórz. Syn Kronosa i Rei, brat Zeusa, Hadesa, Demeter, Hestii i Hery. Z Zeusem i Hadesem dzielił władzę nad światem. Na początku zalecał się do Tetydy, ale w końcu został mężem nimfy Amfitryty (ich dzieci to Trytony, Rode i Bentesikyme), ale miał romanse z Demeter, Scyllą i Meduzą. Ojciec licznego i potomstwa: Polifema i Skirona, Anteusza, Miniasza, Buzyrysa. Z innych związków był ojcem: Agenora i Belosa (z Libią), Despojny i Ariona (z Demeter), Pegaza (z Meduzą), Peliasa i Neleusa (z Tyro), Oriona (z Euriale), Eumolposa (z Chione), Charybdy (z Gają). Przedstawiany zwykle jako potężny starzec, przypominający Zeusa, z mokrymi włosami oraz trójzębem w ręku którym wzburzał i uciszał wody, kruszył skały, na rydwanie, zaprzężonym w dwunożne konie morskie, unoszącym się na falach, w otoczeniu wielu bóstw morskich. Atrybutem jego władzy był trójząb. Poświęcono mu białego konia, delfina, gałązki sosny. W spisku przeciw Zeusowi Posejdon, za karę musiał przybrać ludzką ostać i udać się na ziemię, by pomóc w budowaniu Troi. Podwodny pałac Posejdona znajdował się w pobliżu Ajgaj na Eubei. W mitologii rzymskiej- Neptun. Obrazki: Priap, Priapus - bóg ogrodów, sadów i winnic, a także potencji seksualnej (tylko u mężczyzn) oraz uosabiające płodność natury i urodzaju. Syn Afrodyty i Dionizosa ( Pana, Hermesa, Zeusa). Był postacią komiczną i obsceniczną. Bóstwo falliczne, które zazwyczaj przedstawiano jako dorosłego, przystojnego, dobrze zbudowanego mężczyznę z członkiem w stanie erekcji. Priap symbolizował męski element płodności. Obrazki: Proteus - "Pierwszy Człowiek". Bóstwo morskie. Syn Okeanosa i Tetydy. Przedstawiany jako wieszczy starzec, który potrafi zmieniać postać. Był pasterzem i doglądał fok Posejdona. Był czarownikiem znającym przeszłość i przyszłość. Jeśli chciało się otrzymać przepowiednie trzeba było pokonać go w walce. Tanatos - czarnoskrzydły bóg, który był uosobieniem śmierci. Syn Nocy i Ereba. Brat bliźniak Hypnosa. Najbardziej znany mit z jego udziałem to mit o Syzyfie. Syzyf miał zostać doprowadzony do Tartaru, jednak, dzięki podstępowi powrócił na ziemię pod opieką Tanatosa, ale udało mu się związać boga śmierci Tanatosa. Jednak dowiedziawszy się o wszystkim Hermes uwolnił więźnia. W czasie jego niewoli ludzie niesamowicie się rozmnożyli, gdyż nie miał ich kto zabierać do Hadesu. W sztuce Tanatos przedstawiany był w postaci uskrzydlonego młodzieńca ze zgaszoną pochodnią w ręce. Tartar - syn Gai i Ajthera, ojciec gigantów, Tyfona i Echidny. Pierwotne bóstwo uosabiające najciemniejsze regiony krainy podziemia. Według Hezjoda Tartar, Gaja, Eros, Ereb i Nyks byli pierwotnymi bóstwami, które wyłoniły się z Chaosu. Uranos - był uosobieniem Nieba. Syn i mąż Gai, za jej sprawą ojciec dziewiętnaściorga dzieci: trzech hekatonchejrów, trzech cyklopów, dwanaściorga tytanów i jednego z wiatrów- Eurosa, których więził w łonie Gai. Został okaleczony i pozbawiony władzy przez swojego najmłodszego syna Kronosa. Z krwi Uranosa spadłej na Gaję- Matkę Ziemię powstali Giganci i według niektórych źródeł Erynie i Meliady, z tej, która spadła na powierzchnię morza została zrodzona Afrodyta, zwana stąd Uranią. Zagreus - bóstwo zwane Dionizosem- Zagreusem. Syn Zeusa i Persefony spłodzony w tajemnicy przed wszystkimi. Zeus rozkazał pilnować kołyski Zagreusa korybantom lub kuretom w pieczarze na Idzie. Tytani ubielili się gipsem, by nie można ich było rozpoznać i poczekali aż kureci zasną. O północy zwabili Zagreusa ofiarując mu zabawki, złote jabłka, lustro, kości do gry i pęczek wełny. Kiedy tytani się na niego rzucili, chcąc go zamordować, Zagreus nie stchórzył, lecz kilka razy zmieniał postać próbując się im wymknąć. Wcielał się po kolei w: Zeusa, Kronosa, lwa, konia, rogatego węża, tygrysa, byka. W ostatnim wcieleniu schwytali go tytani rozszarpali i pożarli. Atena rozgromiła tytanów, ocaliła serce Zagreusa, włożyła w figurę gipsową i tchnęła w nią życie, czyniąc w ten sposób Zagreusa nieśmiertelnym. Zeus, Dzeus - naczelne bóstwo panteonu greckiego. Bóg wszelkich zjawisk atmosferycznych, opiekun rodziny, królów a także państwa, gwarantujący wolność polityczną i sprawiedliwość społeczną. Ojciec bogów i ludzi, pan nieba, światła i piorunów. Poręczyciel przysiąg i układów. Najmłodszy syn Kronosa (stąd zwany Kronidą) i Rhei. Zabił ojca i uwolnił połknięte przez niego rodzeństwo: Posejdona, Hadesa, Hestię, Demeter i Herę (także żona). Ocalony przez matkę, pokonał (przy pomocy rodzeństwa) ojca, tytanów i gigantów. Podzielił się z braćmi władzą nad światem, zatrzymując dla siebie władzę zwierzchnią. Na siedzibę wybrał sobie górę Olimp. Głównymi miejscami kultu Zeusa były: Olimpia i Dodona. Z drzew poświęcono mu dąb, ze zwierząt - orła. Głównym atrybutem Zeusa był piorun. Zeusa przedstawiano jako dostojnego starca, dzierżącego w ręku berło z orłem i piorunem. Niekiedy z boginią zwycięstwa Nike. Zeus miał wielkie potomstwo z dużej ilości związków: Zeus + Eris - Ate Zeus + Metis (I żona) -Atena Zeus + Temida (II żona) - Godziny, Hory- Dike, Eunomia, Eirene i Mojry- Kloto, Lachezis i Atropos Zeus + Eurynome (III żona) - Trzy córki Charyty- Eufrozyne, Aglaja i Talia Zeus + Leto (Latona) - Apollon i Artemida Zeus + Hera (IV żona) - Ejlejtyja, Ares, Hefajstos, Hebe Zeus + Demeter - Kora Zeus + Mnemosyne - Muzy Zeus + Dione - Afrodyta Zeus + Maja - Hermes Zeus + Semele - Dionizos Zeus + nimfa Kalike - Endymion Zeus + Ajgina - Ajakos Zeus + Kallisto - Arkas Zeus + Elektra - Dardanos Zeus + Io - Epafos Zeus + Danae - Perseusz Zeus + Leda - Kastor, Polluks, Helena Zeus + Europa - Minos, Radamantys, Sarpedon Zeus + Antiopa - Amfion, Zetos Zeus + Taleja - Palikowie Zeus + Alkmena - Herakles Zeus + Pluto - Tantal Obrazki:

przewodnik muz w mitologii greckiej